تصور اينکه فضا (مثل خلا) چگونه مي تواند خميدگي داشته باشد دشوار است. با يک مقايسه مي توان آن را توضيح داد . فرض کنيد از مداري در پيرامون زمين مقايسه اي را که در آن دو قايق در استواي با فاصله y کيلومتر از هم قرار دارند و به طرف قطب جنوب حرکت مي کنند تماشا مي کنيم. از نظر قايق رانها اين قايق ها در طول مسير مسطح و موازي حرکت مي کنند ولي با گذشت زمان قايق ها به طرف هم کشيده مي شوند و در نزديکي قطب جنوب به هم مي رسند . قايق ران هاي درون قايق ها اين کشش به سوي يکديگر را مي توانند ناشي از نيروي وارد به قايق ها تعبير کنند اما به سادگي مي توان دريافت که کشيده شدن قايق ها به سوي هم بر اثر خميدگي سطح زمين است.

وقتي نور از نزديکي زمين مي گذرد مسير نور به دليل خميدگي فضاي آنجا خم مي شود اثري که آن را همگرايي گرانشي مي نامند . وقتي نو ر از کنار ساختاري با جرم بيشتر عبور کند مانند يک کهکشان يا يک سياهچاله که جرم زيادي دارد مسير آن خميدگي بيشتري پيدا مي کند. اگر اين ساختار بين ما و يک اختروش (يک چشمه نور درخشان و بسيار دور) باشد نور گسيل شده از اختروش مي تواند به دور اين ساختار پر جرم خميده شود و به ما برسد بنابر اين به نظر مي آيد نوري که به ما مي رسد از جهت هاي مختلفي از آسمان مي آيد ما همان اختروش را در همه جهت هاي مختلف مي بينيم که به هم آميخته اند.